Dag 8: Posio - Inari

Poolcirkel, Sürströmimg en heel veel sneeuw. 

Na alle belevenissen van gisteren hebben we het vandaag maar wat rustiger aan gedaan. We zijn inmiddels in rendierland gearriveerd en mede deelnemer hebben de eerste al gespot. Wij helaas nog niet, maar als er één is zijn er meestal meer.

Het landschap wordt mooier er mooier, alsof je continu in een kerstkaart rijdt. De wegen witter en kleiner. Hets lastig om te zien waar de weg loopt omdat alles wit is, geen contrast.

Na een gezamelijk ontbijt in ons hotel was het tijd om richting de poolcirkel te gaan en het overgangsritueel voor te bereiden. Eerst nog even langs de supermarkt voor wat augurkjes en zure bietjes. En voor een opener en vuilniszakken om de Sürströming in open te maken. Even voor degene die nog niet weten wat Sürströming is. Haringen worden met ingewanden en al en met wat kruiden ingeblikt. Dit blik moet vervolgens minimaal een jaar dicht blijven. De vis gaat in het blik fermenteren, ik vermoed doordat de darmen er nog in zitten. Het blik gaat helemaal bol staan door alle gassen die vrijkomen. Als je het blik opent spuit het vocht eruit en komt er een heerlijke rotte eierlucht vrij. Vandaar de vuilniszak en de speciale kleding voor degene die de eer heeft het blik open te maken, in dit geval Gert-Jan als oudste en meest ervaren artic-ganger.

De vis wordt opgediend op een crackertje met zuur erbij. De reacties zijn nogal wisselend. Er zijn mensen die een halve dag blijven overgeven, maar er zijn er ook die nog een tweede portie willen. Al zijn die laatste zeldzamer. (Ps op youtube zijn leuke filpmjes te vinden 🤢)

Maar goed, de supermarkt dus. Daar kwamen we erachter dat we vergeten waren de sleutel in te leveren. Dus terwijl wij (Gert-jan, Margreet en ik) verder shopten zou Tanguy de sleutel even terug brengen en daarna mij weer oppikken bij de supermarkt. Geen probleem zou je zeggen, maar dit is Finland en daar kan alles zomaar anders lopen. Wij waren inmiddels klaar met de boodschappen, maar Tanguy was nog nergens te bekennen. Het hotel was zo’n vijf km terug dus lang kon het niet duren. We besloten dat team Superfinn vast richting Poolcirkel zou gaan om alles klaar te zetten terwijl ik bij de supermarkt bleef wachten op Tanguy. Dat wachten duurde uiteindelijk een stuk langer dan ik dacht. Want wat bleek, Tanguy was verkeerd gereden en op een stijl weggetje terecht gekomen dat ook nog eens te smal was om te kunnen keren. Hij moest dus eerst sneeuwkettingen omleggen zodat hij verder kon rijden tot het ergens breed genoeg was om wel te keren.

Uiteindelijk is alles wel weer goed gekomen gelukkig, en hadden ze koffie en een warme plek om te wachten bij de supermarkt, dus ik zat daar prima.

Een half uurtje later dan gepland waren ook wij bij de poolcirkel en kon de ceremonie beginnen. Gert-jan was al helemaal ingepakt en de bordjes en drinken stonden al klaar. De vis hadden wij bij ons dus het kon van start gaan.

Ik moet toegeven dat we deze keer een stoere groep mee hebben, er is (voorzover ik weet 😉) niemand over zijn nek gegaan. Bijna iedereen heeft de Sürströming gegeten en is nu dus officieel polarcrosser.

Na dit ritueel ging iedereen weer op zijn of haar eigen tempo verder. Wij moesten eerst even de boel opruimen en ons eigen merkteken op de poolcirkel achterlaten ( ik moest echt héél nodig plassen en de wc was op slot 😇)

Daarna een klein stukje verder gereden om nog wat foto’s bij het polarmonument te maken.

Daarna was het echt tijd om richting ons hotel in Inari te gaan. 

Het begon onderweg ook nog eens te sneeuwen, dit maakte de route er niet makkelijker op, wel heel spannend.

We hadden deze keer een overnachting in cabins zonder toilet of douche, daarvoor moest je dan naar buiten. Prima allemaal. Ook kregen we een simpele maar traditionele rendiersoep geserveerd. Deze was vers gemaakt door de oma van de jongen van de camping en hij was echt heerlijk! Na de dagelijkse rijdersbijeenkomst was het dan tijd om naar ons huisje te gaan, plan was om er eens op tijd in te duiken. We hadden ons lekker geinstalleers met nog een laatste drankje toen er op de deur geklopt werd. Een van de deelnemers was in de greppel gereden, of ze de takel mochten lenen. Natuurlijk zijn we weer in onze kleren gekropen om te gaan helpen. Ook dat is Raid Moermansk 😁.

Eind goed, al goed.

En toen was ook deze dag dan toch echt weer voorbij. Op naar Rusland morgen.

Dag 7: Aholansaari - Posio

Jarig, wat een leuke dag vol verhalen.

Vanmorgen begon de dag met toegezongen worden. Zo leuk. Daarna ontbijt en op weg.

We vertrokken samen met Superfinn, the Ducks of Hazard en 2CV4U. Plan was om de kleinere gele weg te nemen westelijk om het meer heen. En daarna als de tijd het toe liet nog naar een waterval en winkel te gaan.

Maar eerst moest er nog even een touwtrekwedstrijd gehouden worden op het ijs. Oftewel, je knoopt een sleepkabel tussen twee auto’s en die proberen vervolgens allebij weg te rijden. Dan kijken welke auto de ander weg trekt. Net als gewoon touwtrekken. Uiteindelijk waren het niet de auto’s maar gewone manpower die won 😂.

Daarna dus op weg. Met vier team rickting de gele weg om een tweetal meren met moeilijke namen heen. Een leuke omweg van zo’n 200 km geloof ik, maar ik ben niet zo goed in afstanden, zou ook 110 kunnen zijn 🙈.

Maar we hadden tijd genoeg dus geen probleem. De route was echt schitterend en goed te doen. 

Maar het ging allemaal wel erg makkelijk, dus tijd voor een wat kleiner straatje tussendoor. Op de kaart was het een mooie shortcut, in werkelijkheid liep de weg dood bij huizen. De doorgaande weg was met een slagboom afgesloten. Niet dat we zover zijn gekomen in eerste instantie, al na de eerste meters reden we in een onzichtbare greppel. Gelukkig was de boer met zijn tracktor al achter ons aan gereden, die wist al wat er zou gebeuren 😂.

Gelukkig hadden we geen schade en konden we weer op weg. Nog maar net terug op de “doorgaande” weg kregen de Ducks of Hazard pech, de dynamo had het begeven. Gelukkig was er een reserve voorhanden, dus ter plekke even de dynamo vervangen en weer op weg. Inmiddels was het al wel wat later dan gepland dus de wandeling bij de waterval besloten we over te slaan. Snel op weg naar de winkel.

De winkel ging uiteindelijk ook niet lukken, die ging om 17.00 uur dicht. Mijn verjaardagskadootje hou ik dus nog even te goed.

Vlak bij het hotel kregen we, om de dag compleet te maken, ook nog even te maken met de minst vriendelijke en enige onaardige Fin van het land. Deze heer kwam veel te hard aanrijden om de weg waar wij verkeerd in gereden waren. Wij probeerden te keren toen hij keihard aan kwam racen, en daardoor erg van ons schrok. Er was niets gebeurd maar volgens hem was dat wel zo. De anderen waren al doorgereden maar omdat wij de laatste van de club waren hield hij ons staande door midden voor mijn auto te springen. Volgens hem waren onze vrienden doorgereden na een bijna dodelijk ongeluk,  ze zouden zijn auto aangereden hebben. Wij wisten gelijk dat dat onzin was, want een eendje rijd dan echt niet meer en dat was wel gebeurd. Maar goed hij liet ons echt niet gaan en zou de politie er wel bij halen. Dat zou weer twee uur gaan duren, en daar haddn we echt geen zin in. Dus de rest terug geroepen, die moesten daarvoor op een veel drukkere weg nog een keer straatje keren, maar dat argument vond deze man onzin. Er viel niet mee te praten, totaal getikt. Uiteindelijk na veel gepraat lukte het ons om door te rijden. Na een behoorlijke vertraging kwamen we dan eindelijk aan in het hotel.Dat wederom weer schitterend gelegen was. Ons diner stond al op ons te wachten en daarna lekker ons bedje in. Klaar voor nieuwe avonturen.

Dag 6: Siuntio - Aholansaari

Oliewissel, stijle helling en de ijsweg

Gisteren nog steeds foto ellende en lange dag, dus daarom nu pas het blog over gisteren. 

De dag begon voor ons wat laat omdat we even moesten bij slapen 😴. Om negen uur zaten we als enige nog aan het ontbijt en toen we weg reden waren we de enige nog in het hotel. Geen probleem natuurlijk, maar wel een flink stuk te rijden en één en ander te doen. Dus veel “snelweg”, vergelijkbaar met een nederlandse autoweg of de Lozerlaan in Den Haag. 

Eerste stop was bij Garage Citix in Mikkali. We dachten het qua benzine nog wel te halen, maar helaas. Zo’n 2 km voor de garage, nog net op de snelweg, op de oprit, stonden we stil. Gelukkig hebben we altijd een reservetankje mee dus was het snel opgelost. Natuurlijk kwamen er ook nog andere teams langs die even hun hulp aanboden, maar dat was niet nodig.

Bij de garage waren al wat andere eenden, en ook wat oude bekenden van de Finse 2CV-club. Altijd gezellig.

Toen we klaar waren met olie verversen (15w40 vervangen voor dunne 5w40), waren we ook een sticker rijker op de auto. Helaas was iedereen alweer vertrokken dus moesten we weer alleen verder. Op weg naar de wolwinkel.

Daar was dus inderdaad wol te koop, en verder niets. Na vijf minuten hadden we het wel gezien. Toen we weg reden kwamen Running Duck en Utka net aanrijden. Gedrieen zijn we verder gereden. De temperatuur zakte inmiddels ook lekker, koudste was -17.9 Het muziekmuseum moesten we ivm de tijd helaas overslaan, maar we waren nog wel op tijd voor een bliksembezoek aan de euromast van Kuopio. De helling ernaartoe was nog wel het meest spectaculair, vooral op de terugweg 🤪. Gelukkig stonden we op tijd stil voor het rode stoplicht onderaan de helling.

Superfinn had zich inmiddels ook aangesloten en dus met vier auto’s op weg naar het hotel voor die nacht. Dit hotel ligt op een eiland en is in de winter alleen via een iceroad te bereiken. Het begin daarvan vinden was nog wel even een zoektocht, maar opeens stonden we erop. 

Het is dan zaak om tussen de paaltjes te blijven en de wakken te ontwijken. Nu staan er nogal wat paaltjes dus is het niet altijd even duidelijk wat weg is en wat voetpad is. Echt grappig om dan op de tomtom te kijken.

Veilig aan de overkant was het inchecken en tijd voor de sauna. Deze was nog lauw, maar het was evengoed erg gezellig met Margreet. Daarna tijd voor  de Jagermeister en dag bespreking.

Daarna toch nog maar even pasta gemaakt want we hadden nog geen tijd gehad om te eten en het was inmiddels al na tienen.

Tot slot toch nog even in de sauna met daarna een duik in de sneeuw. Niets heerlijker dan dat. Ook werd er nog voor mij gezongen om 0.00 uur (ongeveer) omdat ik inmiddels jarig was. Van Nadine en de kids was er een kaart, zo leuk.

En toen was het echt bedtijd. Ik sliep gelijk.

Dag 5: Stockholm - Siuntio

Wat een dag!

Vanmorgen kwamen we al lekker vroeg aan in Turku, ik was nog maar amper aangekleed of we moesten ons al naar de auto’s begeven. Nu kun je natuurlijk denken “ was dan eerder opgestaan” maar er was iets misgegaan met het het engelstalige omroepbericht over de aankomsttijd, dat hield namelijk op voor de tijd vermeld was. Ik dacht echt lekker vroeg te zijn, maar helaas was het toch een beetje rennen en vliegen.

Tanguy was al bij de auto, die wilde nog even het winterkapje repareren. Dus toen ik bij de auto aankwam stonden daar drie eenden naast elkaar die nog niet klaar waren voor vertrek, maar wel de hele doorgang blokkeerden. Snel alles inpakken dus en de wagentjes starten zodat de rest van de boot ook kon vertrekken.

Vlak na de boot gestopt om het winterkapje er alsnog op te zetten, alleen konden we die niet meer vinden. In de haast vergeten dachten we, dus dan maar het reservekapje. Ondertussen waren de andere drie eenden waar we mee reden ook aangesloten en konden we verder. Deed de ruitensproeier het niet meer, en die heb je echt nodig hier. Dus bij het eerste tankstation weer gestopt om bij te vullen, en wat vonden we terug..... het winterkapje! Die lag op de motorkap over de ruitensproeier heen 😂. Twee problemen in één klap opgelost.

Gelijk maar even het restaurant ingedoken voor koffie en een broodje.

Daarna snel verder richting Nalle, de smit, om een mes te gaan maken. We waren er te vroeg, Nalle was er nog niet. Wel was er een visser die zijn hydrocopter te water aan het laten was om zijn netten te gaan legen. 

De mannen moesten natuurlijk meer weten over het ding, en van het een kwam het ander, we mochten in tweetallen een rondje mee varen/ sleeen. Echt super tof! Ville was echt een leuke vent, hij vertelde dat hij visser is, maar ook vis excursies doet. Dus als je in Finland bent en eens wilt gaan vissen moet je bij hem zijn Kala-ToVi

Het was echt super gaaf om even mee te mogen. 

Ondertussen was Nalle ook gearriveerd en kon er gesmeed gaan worden. Tanguy ging voor een mes. Zelf besloot ik niet te gaan smeden, ik had het al twee keer eerder gedaan en wist hoeveel spierpijn je ervan krijgt. Maar er waren genoeg anderen die wel wilden.

Helaas moest Tanguy halverwege het proces (het duurt alles bij elkaar zo’n 4 uur om een mes te smeden) weg en mocht ik het karwei afmaken. Hieronder het resultaat van onze gezamelijke inspanning.

(Zie laatste filmpje)

We zijn er trots op 🤗🤗

Tanguy moest dus weg, samen met Gert-jan, om in Helsinki spikes onder de auto te monteren. 130 km op en neer. Die bleven dus wel even weg. Margreet en ik bleven bij Nalle en de rest van de deelnemers om daar de boel een beetje te regelen, en om het mes dus af te maken.

Tegen zessen besloten we richting hotel te gaan, samen in de eend van Margreet en Gert-jan. Dat was dus niet zo makkelijk, hij wilde niet starten 🙄. Gelukkig zijn er altijd wel andere deelnemers om even te helpen en met de gezamelijke inspanning van ons en team 2CV4U konden we op weg. Het was zo’n 90 km naar het hotel, maar al na 10 km ging het mis, geen verlichting meer, auto sloeg af en brandluchtje onder de motorkap. Gelukkig was team 2CV4U bij ond gebleven, dus auto op een veilige plek gezet en onder de motorkap gedoken. Inmiddels was ook het Dyane raid team erbij gekomen en die hadden lekkere verlichting. (Het was al een tijdje donker) Team 2CV4U heeft het probleem voor dat moment kunnen oplossen, alleen moest de eend dan wel aangeduwd worden. Nou was dat geen probleem met zes personen dus al snel konden we weer op pad. Niels van Dyane Raid team bij Margreet in de auto en ik bij Patrick, helemaal top.

Om acht uur waren we veilig bij het hotel. 

Bij het hotel waren inmiddels bijna alle teams gearriveerd, een gezellige club mensen zo bij elkaar.

Tijd om een hapje te eten in het restaurant. Ik heb heerlijk rendier biefstuk op met speltrisotto, het was heerlijk.

Daarna was het tijd voor het traditionele glassje ijskoude Jagermeister. Die wordt op de imperial vervoerd zodat hij ijs en ijs koud is ❄️☃️ 

Tot slot de eerste deelnemers bijeenkomst met uitdelen van de route boeken, railybordjes en raidmutsen.

En zo kwam er weer een eind aan wederom een topdag. Ik ben benieuwd welke avonturen ons morgen weer staan te wachten. 

Dag 4: Jönköping - Stockholm

De grootste uitdaging van vandaag was het halen van de ferrie. Iedereen die ons al wat langer kent weet dat dat niet onze sterkste kant is, maar gelukkig hadden we deze keer wel heel veel tijd om bij de ferrie te komen. Hij vertrok namelijk pas om 20.00 uur en we hoefden maar 300 km te rijden. We konden dus beginnen met even lekker douchen, fotootje bij het meer en een lekker ontbijtje.  

Daarna dus rustig op weg naar de ferrie in Stockholm. Het weer was perfect, zonnetje en temperatuur onder nul. We hebben de  -11.8 graden gehaald. 

Ruim op tijd waren we in Stockholm en daar raakten we Arjen en Corina kwijt. Gelukkig hebben zij zelf ook een tomtom en konden we nog via de mobieltjes communiceren en spraken we afdat we allemaal even gingen tanken en elkaar daarna bij de ferrie weer zouden ontmoeten. Simpel toch, zou je zeggen. 

Nu bleek dat tanken toch iets lastiger te zijn, in heel Stockholm geen bensinstation te vinden. Zelfs niet met google hulp. Uiteindelijk maar weer de snelweg opgereden en uiteindelijk net buiten Stockholm kunnen tanken. Lijkt een hoop gedoe voor wat benzine, maar dat is omdat het beter is met een volle tank aan boord te gaan. Iets met water/ condens en temperaturen aan boord en buiten.

Maar goed uiteindelijk na flink wat zoeken dus kunnen tanken en tefug gereden naar de ferrie. En wat denk je? We waren veel te vroeg! Maar dan weer net geen tijd om nog even iets te bezichtigen. Gelukkig wel voor een restaurant bezoekje. Het werd een vegetarisch restaurant, dat was het dichtste bij. Om er te komen moesten we wel nog even een fikse trap op, maar het was het waard, ze hadden er echt heerlijke taartjes.

Na wat drinken en taart zijn we rustig terug gelopen richting auto om daar de boot op te gaan. Terwijl we al in de rij stonden voor de incheck kwam team “the ducks of hazard” aanrijden. Het lukte om nog wat ruimte voor ze vrij te maken gelijk achter onze auto’s en nu konden we dus gezamelijk aan boord.

Eenmaal aan boord bleek het personeel de autootjes ook erg leuk te vinden. We werden inperfecte foto positie opgesteld.

  

En nu zitten we dus aan boord van deze “partyboot”.  Helaas was hij bijna leeg en dus weinig sprake van party. Maar wel overal live-muziek, dus wij vermaakten ons wel. Gezellig kletsen, drankje, heerlijk gegeten en zelfs nog een dansje gemaakt.

En nu dus lekker in bed. De boot komt morgen half acht finse tijd aan, en omdat er een uur tijdsverschil is voelt dat als half zeven. Snel slapen dus. Morgen ontmoeten alle raid rijders elkaar wat dus een dag vol verhalenbeloofd te worden.