Met HY Tos naar Schotland

This saturday it is finally time for our three week Scottisch Holliday. Our first holiday in Scotland was in 2005. We went to the world meeting in our first HY van “Otje”. Before the meeting we did a road trip wich ended unwillingly on Skye. After a car accident involving us and a very large truck we had to leave Otje behind and continnu with a rented camper. Everthough the ANWB helpt us very well, it wasn’t the holliday we wished for. So since 2005 we always had the plan to go back to Scotland to finish the roadtrip as planned. 13 years later the day has finally come!

So this morning we left The Hague in our second HY van “Tos”. Otje and Tos are daughter and Father in a dutch childrens story, so that’s why our second HY van is called Tos. In the movie they drive a HY van.

We bought Tos shortly after we lost Otje, in 2005. When we moved to Scotland in 2006 We used Tos to take the first stuff with us. So it is acually the second time for Tos to visit Scotland. He even stayed in Scotland longer than we did. We left him, and most of our cars behind when we returned to Holland in 2007. They were stalled in a shed of a friend of Tanguy in Peterhead. It was in 2011, that Tos finally returned to us, still looking the same crappy way as we bought him. Then it took us another two years to completely renovate him and make him look the way he does now.

This morning we left The Hague at 10.40 hour, with 30253 km on the counter. After a short stop at the supermarket and liquor shop to buy the neccesary drinks for scotland (even whiskey is more expensive there), we took of to IJmuiden to cach the ferrie to Newcasle. We did a litle d-tour because our Tomtom was under the assumpion that it is oké to take a road that is closed, but we still arrived in IJmuiden way on time. Even early enough for a beer and lunch at restaurant “het hoofd van de Haven”. Tanguy took the fish and chips to get into the holliday mood and I took the dutch kroket because they don’t sell them in Scotland.

At 14.00 hours we drove to the check-in and at 14.50 hour we were save on board and in our hut. Fastest boarding ever.

Now we are enjoying a refressing drink at the sun deck, waiting for the ferrie to leave at 17.30 hours.

Dag 15, 16 en 17: Helsinki - Den Haag, via Travemünde en Oldenzaal

De overtocht van Helsinki naar Travemünde was vooral heel lang en saai. We vertrokken al later omdat veel vrachtwagens vertraging hadden door de sneeuwstorm in Helsinki. En onderweg hadden we tegenwind waardoor het ook allemaal niet opschoot.

Varen is ook niet echt mijn ding, ik word al zeeziek op een steiger, dus het waren lange uren gevuld met slapen, hangen en maar weer wat slapen. Uiteindelijk konden we vrijdagnacht om 01.00 uur van de boot af, drie uur later dan gepland.

Je zou denken dat we lekker uitgerust waren, maar niets is minder waar. We waren duf en gaar.

Gelukkig hadden we een hotel in de buurt geboekt dus snel daarnaartoe.

Onze verlichting achter had het grotendeels begeven, het ijs in de wielkas was op de boot gaan smelten en heeft waarschijnlijk toen het uit de wielkas viel de bedrading kapot gestrokken. In het donker rijden was dus niet zo’n goed idee. Gelukkig fungeerde Superfinn als achterhoede en deed het mistlicht het nog wel zodat we nog enigzins zichtbaar waren, we zijn veilig in het hotel aangekomen.

Daar was het eerst tijd voor een biertje, op de boot hadden we de hele dag niet gedronken omdat er noggereden  moest worden. Dat biertje ging er dus wel in. Ook team Utka kwam nog even buurten, gezelligheid ten top dus.

Om half vier dan toch maar weer naar bed. Ik was bang dat we niet konden slapen maar dat viel gelukkig mee. Al snel sliepen we als roosjes.

De volgende ochtend na een lekker ontbijtje onze autootjes nog even naast de porsches bij de dealer aan de overkant geparkeerd voor we weer op pad gingen.

En daarna de duitse snelweg op richting Oldenzaal. Na een stop in duitsland voor een vroege lunch met curryworst en schnitzel, en nog een stop bij de duitse groothandel om goedkoop wat wiskey in te slaan, waren we om klokslag vier uur in Oldenzaal waar het ontvangstcommitee ons al stond op te wachten.

Gert-jan’s moeder had heerlijke erwtensoep gemaakt, dat ging er wel weer in. 

Omdat we niet in het donker wilden rijden zonder goede verlichting, en omdat het gewoon ook heel gezellig is, zijn we bij de van Aspertjes blijven slapen. Om half tien lagen we al in bed en sliepen gelijk.

Na 10 uur heerlijk geslapen te hebben voelden we ons weer enigzins uitgerust. Tijd voor ontbijt en daarna maar eens kijken of we de verlichting weer enigzins aan de praat konden krijgen.

Dat is maar gedeeltelijk gelukt, maar in ieder geval deed het knipperlicht naar links het weer, maakt in ieder geval het inhalen weer wat makkelijker. De rest van de bedrading is echt aan vervanging toe, dat komt dus wel weer als we thuis zijn. Kunnen we gelijk wat extra lampjes achter boven aanbrengen 😊.

En nu dus de laatste kilometers op weg naar huis. Draakje heeft er zin in, het weer is heerlijk, een mooi ritje dus. Onderweg komen we af en toe de gebruikelijke “gevaaropdewegtypes” tegen, maar over het algemeen is het een rustig tripje.

Zo thuis de auto uitpakken, wasje in de machine en met de beentjes omhoog op de bank. Het waren 7000 mooie kilometers waarin in we leuke lieve mooie nieuwe mensen hebben ontmoet,herinneringen  zijn gemaakt, verhalen gecreëerd en genoeg inspiratie is opgedaan voor een volgend avontuur. 

Dag 14: Sykäräinen - Helsinki

Vandaag dus op weg naar de boot. Niet die naar Tallinn, maar die naar Travemunde. Eerst nog even een groepsfoto voor vertrek, die hadden we nog niet.

Daarna bij een bedrijf langs de e-glas maakt. Intelligent glas, heel bijzonder. Gert-jan had hier vanuit zijn werk interesse in, en als je dan toch in de buurt bent kun je net zo goed even langs rijden.

En daarna verder naar Helsinki. Het was inmiddels serieus gaan sneeuwen, een sneewstorm hadden we nog niet gehad dus dat kon er nog wel bij.

In nederland zou dit een code donker rood zijn geweest, hier gaat alles gewoon door, hooguit wat langzamer.

Nog even bij Henka lang om de spikes weer te verruilen voor onze eigen winterbanden.

En dan door de storm richting boot.

Nog even bij een winkelcentrum gestopt en wat gegeten. In nederland zouden de straten met dit weer leeg zijn, hier liepen de moeders met kinderen in wandelwagens en omaatjes met rollator nog vrolijk buiten. Het is maar wat je gewend bent 😉

En daarna dus verder richting boot waar een aantal andere teams ook al stonden te wachten.

Op het terrein van de ferry was het nog best een stukje rijden vanaf de opstelplaats naar de boot. Je rijdt dan gewoon achter elkaar aan en dan kom je meestal wel waar je zijn moet, tenzij er opeens een trein moet passeren 😳.

Ja, daar sta je dan met je goeie gedrag, waar zijn de anderen naartoe gereden? Via de vrachtwagenscan en een shortcut over de stoep lukte het toch om weer bij de rest aan te sluiten. Niet helemaal de gebruikelijke route, maar ach, als je maar komt waar je zijn moet. Verkeerd rijden bestaat niet, alleen mooie alternatieve routes 😂. En die leveren dan weer mooie verhalen op.

En dan sta je, na een aantal uitdagende hellingen, op je plekje op de boot.

Eerst de hut gezocht, lekker knus met vier volwassenen, maar het paste best allemaal.

Daarna de traditie nog even in ere gehouden en de laatste jagermeister op het zonnedek geschonken.

Op een mooi avontuur en een behouden thuiskomst 🍻

Dag 13: Posio - Sykäräinen

Deze dag begon met rustig aan wakker worden. Heerlijk om even niet al heel vroeg actief te zijn, niet echt mijn sterkste kan namelijk. Bovendien voel ik me, net als ongeveer de helft van de andere deelnemers, niet echt lekker. We hebben een russisch griepje te pakken, of misschien iets overgehouden aan de smok in Moermansk. In ieder geval zijn er een aantal die grieperig zijn, waaronder Margreet en ik. Niet echt tof maar gelukkig is er genoeg paracetamol om op de been te blijven. 

Zeker vandaag wil ik niet afhaken, we gaan namelijk weer naar Lauri en zijn husky’s 😊. Het wordt voor ons de derde keer en het is altijd zo leuk om daar weer langs te komen. Lauri is echt een toffe vent en de husky’s allemaal zo lief en aanhankelijk.

De eerste groep was al vertrokken, maar wij zaten in de tweede groep. Vandaar dat we het eens rustig aan konden doen.

Lekker op tijd vertrokken zodat we nog even bij de husky’s konden kijken voor de sledetrip. Dat is het bijzondere aan de farm van Lauri. Je mag gewoon bij de honden en er lopen er ook los. De honden zijn deel van de familie, geen commercieel middel om veel geld te verdienen. Dus wil je in Finland een mooie husky-tocht maken dan kan ik je Kota-husky aanbevelen. https://www.facebook.com/Kota-Husky-116269755054537/

Deze keer was ook Lauri’s vrouw Mina op de farm aanwezig. Net zo’n leuk persoon als Lauri. 

En natuurlijk de honden.

En toen was het tijd om op de slee te stappen en te genieten van de schitterende omgeving.

Even bijkomen

Na de tocht opwarmen in de tent met een vuurtje en een warm drankje. En een husky die wel van gezeldschap houdt 😊

Na de tocht was het tijd om op weg te gaan naar de laatste gezamelijke overnachting van deze raid. Het was alweer de laatste dag van de officiele raid, na vandaag gaat ieder weer zijn eigen kant op, op weg naar huis.

Het was nog een aardige rit die we te rijden hadden. Onderweg nog even een hapje gegeten en rond 20.00 uur waren we op de plaats van bestemming. Echt een leuke plek met sauna en ijswak om in af te koelen.

Ik heb over geslagen, te laat, te moe en te grieperig.

En we hadden de afscheidsceremonie nog op het programma staan. Met de Enough-drink en het uitdelen van de certificaten en medailles.

Bij de Enough drink neemt iedereen een drankje van thuis mee, liefst iets viezigs, deze drankjes worden dan gemixt in een pan tot de Enough-drink en daar wordt mee geproost. 

En daarmee was de eerste doot Tanguy en Gert-jan georganiseerde raid naar het noorden tot een eind gekomen. Maar de ideeen voor de volgende zijn er alweer, dat zal dan in 2020 zijn. 

Het plan om via de baltische staten naar huis te rijden hadden we inmiddels laten varen. Met drie grieperige rijders 2000 km in 3 dagen afleggen was iets meer dan waar we zin in hadden. En aangezien we over twee jaar weer gaan bewaren we de baltische staten gewoon voor dan.

Voor nu last minute de boot van Helsinki naar Travemunde geboekt, daar was gelukkig nog plek.

Dag 12: kaamanen - Posio

Vandaag eens een beetje uitgeslapen, de wekker ging pas om half acht 😂. Na het ontbijt gauw op weg, vandaag hadden we een lange etape voor de boeg. En je doet hier nu eenmaal veel langer over de afstanden dan thuis, 500 km is al gauw 8 uur rijden. En natuurlijk wilden we onderweg ook nog een beetje genieten van de omgeving, wat kleinere wegen rijden, en wat dingen bezoeken. Dan neemt een tocht van ongeveer 500 km al gauw 13 uur in beslag. Maar het was weer de moeite waard.

De weg naar Kittila is prachtig, en de nog kleinere detour nog leuker. De weg liep helaas dood, maar dat mocht de pret niet drukken.

Onderweg hadden we ook nog een ontmoeting met een rendier. Deze liep voor de auto van team Superfinn langs het bos in, bedacht zich, keerde zich om en liep terug voor onze auto langs wat natuurlijk een mooi filmpje opleverde. Ik denk dat hij het erom deed 😊.

We waren op het weg naar het Icehotel in Kittila. Daar hadden we eerst een fotomomentje met de plaatselijke krant. Het leverde een mooi plaatje op met bijna alle deelnemende auto’s op een rijtje. Helaas was er één team al weer doorgereden. Na het foto momentje hebben we het ice hotel bezocht. Het thema was “games of thrones”. Echt schitterende sculpturen. 

Safety first 

 

Daarna weer snel op weg, het begon alweer donker te worden en we hadden nog wel wat kilometers voor de boeg. Via de woonplaats van de kerstman (die we dit jaar niet met een bezoek vereerd hebben) weer de poolcirkel overgestoken. Daar een heerlijke burger gegeten bij Hesburgers en wat inkopen gedaan. En weer de auto in voor het laatste stukje van de trip.