Dag 9: Inari - Moermansk

Vandaag was het dan eindelijk zover, we gingen de grens met Rusland over!!! Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier wel een enkele slapeloze nacht van gehad heb en zelfs een enkele nachtmerrie 😱. Maar nu weet ik dat dat echt niet nodig was. Maar laten we bij het begin beginnen.

Vanmorgen al vroeg op pad omdat wij als organisatie als eerste bij de grens wilden zijn. Het plan was om daar te verzamelen en gezamelijk de grens over te gaan. Voor we op pad konden moesten de scharnieren van de achterdeurtjes ontdooid worden.

In tegenstelling tot gisteren was het best mooi weer, zelfs de zon liet zijn topje enkele minuten boven de horizon verschijnen. De route was echt schitterend en het wonder geschiedde, een Eland verscheen tussen de boven. Het ws voor het eerst dat ik dit machtig mooie dier levend in het wild heb mogen aanschouwen. Ik was er eigenlijk al van overtuigd dat ze niet bestonden maar een soort bedachte reclamestunt waren om Finland meer aantrekkingskracht te geven. Een soort Lochness van Finland. Maar ik moet hier nu dus op terug komen; Elanden bestaan dus wel.

Na dit magische moment gingen we verder door richting grens. De omgeving hier is zo mooi en er gaat zo’n rust uit van al die sneeuw en witheid om je heen, echt bijzonder.

En toen was het moment daar, de Finse kant van de grens was in zicht. Samen met Superfinn waren we de eerste teams bij de grens, dit wilden we ook graag zodat we vast een beetje de procedure konden bekijken en uit konden leggen dat er nog 12 van de auto’s zouden volgen. In eerste instantie wilden we met zijn allen de grens over gaan, maar het advies van de Finse douane was om dat juist niet te doen, maar in kleine groepjes te gaan zodat de drukte een beetje verdeeld zou worden. De doune in Finland was erg relaxed en ik kreeg zelfs toestemming om een paar foto’s te maken. Wel vertelde ze dat ik dat na de slagboom echt niet meer mocht doen.

Hierna gingen we niemandsland in, een flink stuk land tussen beide grensposten, en daarna kwamen we dus aan bij de russische grens. Ik moet zeggen dat het me allemaal erg mee gevallen is. Er moesten een hoop formulieren ingevuld worden, oké. En als je het. Iet op de juiste manier, bv onder het lijntje ipv erboven, invulde moest het opnieuw, maar verder waren de meeste ambtenaren wel sympatiek. Een enkeling bleef erg stug, maar zolang je gewoon deed wat je verteld werd ging het allemaal prima. Terwijl bij de russische grens bezig waren druppelden ook de eerste andere eenden binnen, zo konden we elkaar nog een beetje uitleg geven.

Wij waren alles bij elkaar een uur kwijt bij de grens. De 

Rocedure was als volgt. Je kwam aanrijden en parkeerde de auto voor de grenspost op aanwijzingen van de douane beambte velvolgens moesten we naar binnen en kwam je in deel één van de ruimte. Daar moest het briefje wat bewijst dat je legaal via de grenspost bent binnen gekomen worden ingevuld, in tweevoud. Vervolgens moest eerst de bestuurder van de auto naar de controle waar alles werdt gecontroleerd. Had je het goed ingevuld kreeg je een stempel, zo niet moest het opnieuw. Na de bestuurder mocht de bijrijden naar het hokje komen voor dezelfde procedure. Vervolgens ging je door een klaphek, deze viel ook echt met een flinke klap achter je dicht.

De chaufeur moest vervolgens naar het gedeelte voor aan te geven goederen, de bijrijder mocht op een bankje wachten in het gedeelte “niets aan te geven”. Vervolgens moest de bestuurder weer een formulier invullen om de auto tijdelijk in te voeren. Was dat formulier oké bevonden dan ging de bestuurder met een beamte naar de auto om deze te controleren. Deuren open, hier en daar eentas eruit, de gereedschapskoffer open en dan was het eigenlijk al snel in orde. Daarna micht de bijrijder ook komen en kon je verder rijden.

We troffen elkaar weer bij het benzinestation net na de grens, want bij de grens konden we echt niet op elkaar wachten.

Na het genot van een bakkie koffie en een heerlijke hotdog, plus veel enthousiasme en blijheid van de medewerkster van het benzine station, zijn we samen met Superfinn vast verder gegaan. De route werd zo mogelijk nog mooier, en ook volgden er nog twee controleposten van de paspoorten. De tweede heb ik per ongeluk op foto gezet, ik had niet door dat er nog een controle was en maakte net een foto.

De rest van de route naar Moermansk was echt geweldig, een wit niemandsland waar je je aan het einde van de wereld waande. Je kwam zo goed als niemand tegen, geen ontvangst op je telefoon, echt bijzonder en ook wel spannend. De weg was niet altijd even goed schoon gemaakt en bevatte stukken met lossen dikke sneeuw en stukken met gaten in de sneeuw. Het was dus opletten geblazen. 

In de buurt van Moermansk had ik weer bereik en kon ik even een apje sturen om uit te zoeken waar iedereen was. Van zeven teams een bericht, het bleef dus spannend. Wij arriveerden rond vijven in Moermansk. Meeting point met ons contact persoon en de persauto was net buiten Moermansk. Daar zouden we zoveel mogelijk eenden verzamelen omgezamelijk Moermansk in te rijden. Uiteindelijk waren we met vier eenden, de rest was nog te ver weg om op te wachten. Heel appart en leuk om dan met een camara wagen de stad in te rijden ( midden in de spits). We kregen instructies hoe we moesten rijden, hoe hard etc. Zo reden we naar het hotel waar nog meer pers stond te wachten. Er waren speciaal voor ons parkeerplekken gereserveerd en we moesten de auto’s netjes opstellen. Met de neusjes allemaal naar voren. Daarna volgden wat interviews en foto’s waarna we naar binnen gingen.

Na deze sterrenontvangst konden we dan eindelijk naar binnen. Het Parkinn Radison waar we mochten verblijven was wel even lekker na deze dagen. We ontvangen een fikse korting van 70 procent in ruil voor het tentoon stellen van de eendjes en een praatje met de pers. Prima deal.

In de bar wachten we vol spanning op de andere teams, we wisten nog steeds niet of iedereen de grens over was gekomen. Rond half acht waren we weer compleet en konden we aan het speciaal voor ons bereide buffet. We hadden de hele balzaal voor onszelf. Eigenlijk zouden hier ook de mensen van de Rotarie aansluiten, maar die waren het wachten moe geworden en vertrokken. Zij hadden al vanaf vijf uur op ons gewacht.

Het diner was super. Natuurlijk begonnen we met een glaasje wodka en een gezout augurkje, traditie hier in rusland. De wodka was heerlijk. Daarna volgde het eveneens heerlijke dinner.

Dag 8: Posio - Inari

Poolcirkel, Sürströmimg en heel veel sneeuw. 

Na alle belevenissen van gisteren hebben we het vandaag maar wat rustiger aan gedaan. We zijn inmiddels in rendierland gearriveerd en mede deelnemer hebben de eerste al gespot. Wij helaas nog niet, maar als er één is zijn er meestal meer.

Het landschap wordt mooier er mooier, alsof je continu in een kerstkaart rijdt. De wegen witter en kleiner. Hets lastig om te zien waar de weg loopt omdat alles wit is, geen contrast.

Na een gezamelijk ontbijt in ons hotel was het tijd om richting de poolcirkel te gaan en het overgangsritueel voor te bereiden. Eerst nog even langs de supermarkt voor wat augurkjes en zure bietjes. En voor een opener en vuilniszakken om de Sürströming in open te maken. Even voor degene die nog niet weten wat Sürströming is. Haringen worden met ingewanden en al en met wat kruiden ingeblikt. Dit blik moet vervolgens minimaal een jaar dicht blijven. De vis gaat in het blik fermenteren, ik vermoed doordat de darmen er nog in zitten. Het blik gaat helemaal bol staan door alle gassen die vrijkomen. Als je het blik opent spuit het vocht eruit en komt er een heerlijke rotte eierlucht vrij. Vandaar de vuilniszak en de speciale kleding voor degene die de eer heeft het blik open te maken, in dit geval Gert-Jan als oudste en meest ervaren artic-ganger.

De vis wordt opgediend op een crackertje met zuur erbij. De reacties zijn nogal wisselend. Er zijn mensen die een halve dag blijven overgeven, maar er zijn er ook die nog een tweede portie willen. Al zijn die laatste zeldzamer. (Ps op youtube zijn leuke filpmjes te vinden 🤢)

Maar goed, de supermarkt dus. Daar kwamen we erachter dat we vergeten waren de sleutel in te leveren. Dus terwijl wij (Gert-jan, Margreet en ik) verder shopten zou Tanguy de sleutel even terug brengen en daarna mij weer oppikken bij de supermarkt. Geen probleem zou je zeggen, maar dit is Finland en daar kan alles zomaar anders lopen. Wij waren inmiddels klaar met de boodschappen, maar Tanguy was nog nergens te bekennen. Het hotel was zo’n vijf km terug dus lang kon het niet duren. We besloten dat team Superfinn vast richting Poolcirkel zou gaan om alles klaar te zetten terwijl ik bij de supermarkt bleef wachten op Tanguy. Dat wachten duurde uiteindelijk een stuk langer dan ik dacht. Want wat bleek, Tanguy was verkeerd gereden en op een stijl weggetje terecht gekomen dat ook nog eens te smal was om te kunnen keren. Hij moest dus eerst sneeuwkettingen omleggen zodat hij verder kon rijden tot het ergens breed genoeg was om wel te keren.

Uiteindelijk is alles wel weer goed gekomen gelukkig, en hadden ze koffie en een warme plek om te wachten bij de supermarkt, dus ik zat daar prima.

Een half uurtje later dan gepland waren ook wij bij de poolcirkel en kon de ceremonie beginnen. Gert-jan was al helemaal ingepakt en de bordjes en drinken stonden al klaar. De vis hadden wij bij ons dus het kon van start gaan.

Ik moet toegeven dat we deze keer een stoere groep mee hebben, er is (voorzover ik weet 😉) niemand over zijn nek gegaan. Bijna iedereen heeft de Sürströming gegeten en is nu dus officieel polarcrosser.

Na dit ritueel ging iedereen weer op zijn of haar eigen tempo verder. Wij moesten eerst even de boel opruimen en ons eigen merkteken op de poolcirkel achterlaten ( ik moest echt héél nodig plassen en de wc was op slot 😇)

Daarna een klein stukje verder gereden om nog wat foto’s bij het polarmonument te maken.

Daarna was het echt tijd om richting ons hotel in Inari te gaan. 

Het begon onderweg ook nog eens te sneeuwen, dit maakte de route er niet makkelijker op, wel heel spannend.

We hadden deze keer een overnachting in cabins zonder toilet of douche, daarvoor moest je dan naar buiten. Prima allemaal. Ook kregen we een simpele maar traditionele rendiersoep geserveerd. Deze was vers gemaakt door de oma van de jongen van de camping en hij was echt heerlijk! Na de dagelijkse rijdersbijeenkomst was het dan tijd om naar ons huisje te gaan, plan was om er eens op tijd in te duiken. We hadden ons lekker geinstalleers met nog een laatste drankje toen er op de deur geklopt werd. Een van de deelnemers was in de greppel gereden, of ze de takel mochten lenen. Natuurlijk zijn we weer in onze kleren gekropen om te gaan helpen. Ook dat is Raid Moermansk 😁.

Eind goed, al goed.

En toen was ook deze dag dan toch echt weer voorbij. Op naar Rusland morgen.

Dag 7: Aholansaari - Posio

Jarig, wat een leuke dag vol verhalen.

Vanmorgen begon de dag met toegezongen worden. Zo leuk. Daarna ontbijt en op weg.

We vertrokken samen met Superfinn, the Ducks of Hazard en 2CV4U. Plan was om de kleinere gele weg te nemen westelijk om het meer heen. En daarna als de tijd het toe liet nog naar een waterval en winkel te gaan.

Maar eerst moest er nog even een touwtrekwedstrijd gehouden worden op het ijs. Oftewel, je knoopt een sleepkabel tussen twee auto’s en die proberen vervolgens allebij weg te rijden. Dan kijken welke auto de ander weg trekt. Net als gewoon touwtrekken. Uiteindelijk waren het niet de auto’s maar gewone manpower die won 😂.

Daarna dus op weg. Met vier team rickting de gele weg om een tweetal meren met moeilijke namen heen. Een leuke omweg van zo’n 200 km geloof ik, maar ik ben niet zo goed in afstanden, zou ook 110 kunnen zijn 🙈.

Maar we hadden tijd genoeg dus geen probleem. De route was echt schitterend en goed te doen. 

Maar het ging allemaal wel erg makkelijk, dus tijd voor een wat kleiner straatje tussendoor. Op de kaart was het een mooie shortcut, in werkelijkheid liep de weg dood bij huizen. De doorgaande weg was met een slagboom afgesloten. Niet dat we zover zijn gekomen in eerste instantie, al na de eerste meters reden we in een onzichtbare greppel. Gelukkig was de boer met zijn tracktor al achter ons aan gereden, die wist al wat er zou gebeuren 😂.

Gelukkig hadden we geen schade en konden we weer op weg. Nog maar net terug op de “doorgaande” weg kregen de Ducks of Hazard pech, de dynamo had het begeven. Gelukkig was er een reserve voorhanden, dus ter plekke even de dynamo vervangen en weer op weg. Inmiddels was het al wel wat later dan gepland dus de wandeling bij de waterval besloten we over te slaan. Snel op weg naar de winkel.

De winkel ging uiteindelijk ook niet lukken, die ging om 17.00 uur dicht. Mijn verjaardagskadootje hou ik dus nog even te goed.

Vlak bij het hotel kregen we, om de dag compleet te maken, ook nog even te maken met de minst vriendelijke en enige onaardige Fin van het land. Deze heer kwam veel te hard aanrijden om de weg waar wij verkeerd in gereden waren. Wij probeerden te keren toen hij keihard aan kwam racen, en daardoor erg van ons schrok. Er was niets gebeurd maar volgens hem was dat wel zo. De anderen waren al doorgereden maar omdat wij de laatste van de club waren hield hij ons staande door midden voor mijn auto te springen. Volgens hem waren onze vrienden doorgereden na een bijna dodelijk ongeluk,  ze zouden zijn auto aangereden hebben. Wij wisten gelijk dat dat onzin was, want een eendje rijd dan echt niet meer en dat was wel gebeurd. Maar goed hij liet ons echt niet gaan en zou de politie er wel bij halen. Dat zou weer twee uur gaan duren, en daar haddn we echt geen zin in. Dus de rest terug geroepen, die moesten daarvoor op een veel drukkere weg nog een keer straatje keren, maar dat argument vond deze man onzin. Er viel niet mee te praten, totaal getikt. Uiteindelijk na veel gepraat lukte het ons om door te rijden. Na een behoorlijke vertraging kwamen we dan eindelijk aan in het hotel.Dat wederom weer schitterend gelegen was. Ons diner stond al op ons te wachten en daarna lekker ons bedje in. Klaar voor nieuwe avonturen.