Dag 10 (deel 1): Moermansk

In Moermansk stond ons een druk programma te wachten. Na het onbijt eerst een rondrit door de stad per touringcar. Daarna meeting the pers met gluhwine. Hierna bezoek aan stichting Hoop, een dagopvang voor verstandelijk gehandicapten gerunt door ouders en vrijwilligers. Daarna nog een bezoek aan het nationaal museum en aan de atoom ijsbreker de Lenin. Tot slot eten in het nr 1 restaurant van Moermansk in de betaalbare klasse volgens Tripadvisor. Omdat het teveel is om in één blog te zetten heb ik het verhaal op gedeeld.

We beginnen dus met de rondrit. Na het ontbijt stond er een grote touringcar voor ons klaar bij het hotel. Daarmee zijn we eerst richting de vuurtoren en een een russisch ortodoxe kerk. In de kerk was een dienst gaande, dus geen foto’s van de binnenkant. Maar het was erg mooi kan ik je vertellen. Bijzonder was vond ik dat de kerk helemaal vol stond. Er waren geen banken of stoelen om op te zitten. Alleen oude en zieke mensen mogen zitten tijdens de dienst. Heel veel Russen zijn nog steeds gelovig en gaan regelmatig naar de kerk.

Deze kerk was niet zo oud, maar wel in de oude stijl gebouwd, heel mooi om te zien.

In de bus

Na de kerk gingen we langs het standbeeld van de wachtende zeemansvrouw. Er gaat een verhaal dat zij daar niet staat te wachten omdat zij haar man zo mist, maar omdat hij weg gegaan is zonder de de pincode van de banlpas te geven. Nu kan zij niet shoppen als hij weg is. (Onze geweldige contactpersoon en gids Larissa kwam steeds meer los).

Tot slot natuurlijk naar het herdenkingsmonument“Aljosja”. Een monument voor alle gevallen russische soldaten in WO2.  Aljosja kijkt naar Noorwegen omdat vandaaruit de oorlog voor Rusland begonnen is. Het is een imposant en schitterend beeld. Helaas was het niet mogelijk om er met de eenden te komen.

Onderweg ook veel afbeeldingen van Stalin gezien.

Bij terugkomst van de rondrit stond de parkeerplaats vol met pers en andere geïnteresseerden. Er waren echt veel mensen op onze auto’s afgekomen, maarja we waren dan ook op tv geweest, dus wat wil je 😊. Ook was er gluhwijn van het hotel bij, met bonnen te verkrijgen.

We kregen kadootjes overhandigd, en natuurlijk hadden we ook een kadootje voor de russische voorzitter van het steden verband. Er waren allemaal mensen en kinderen die met de auto's op de foto wilden. Ook moesten er weer interviews gegeven worden en worden geposeerd. 

Na het persmoment gingen we door naar stichting Hoop. Een dagopvang voor verstandelijk gehandicapten opgezet door ouders. Ik heb in eenzelfde soort voorzieningen in nederland gewerkt als proffesional en vond het dus erg leuk om te zien hoe het in rusland geregeld is, of eigenlijk niet is geregeld, de voorziening draaid grotendeels op vrijwilligers en ouders. Ze krijgen een klein beetje steun van de overheid en moeten het verder van giften hebben. 

De weg ernaartoe was nog wel even een uitdaging.

We hadden veel knuffels en speelgoed meegenomen, er werd door de bezoekers van het centrum zorgvuldig uitgekozen welke ze het leukste vonden. Tot slot hadden ze nog een liedje ingestudeerd voor ons.

Al bij al een bijzondere ervaring. 

Dag 9: Inari - Moermansk

Vandaag was het dan eindelijk zover, we gingen de grens met Rusland over!!! Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier wel een enkele slapeloze nacht van gehad heb en zelfs een enkele nachtmerrie 😱. Maar nu weet ik dat dat echt niet nodig was. Maar laten we bij het begin beginnen.

Vanmorgen al vroeg op pad omdat wij als organisatie als eerste bij de grens wilden zijn. Het plan was om daar te verzamelen en gezamelijk de grens over te gaan. Voor we op pad konden moesten de scharnieren van de achterdeurtjes ontdooid worden.

In tegenstelling tot gisteren was het best mooi weer, zelfs de zon liet zijn topje enkele minuten boven de horizon verschijnen. De route was echt schitterend en het wonder geschiedde, een Eland verscheen tussen de boven. Het ws voor het eerst dat ik dit machtig mooie dier levend in het wild heb mogen aanschouwen. Ik was er eigenlijk al van overtuigd dat ze niet bestonden maar een soort bedachte reclamestunt waren om Finland meer aantrekkingskracht te geven. Een soort Lochness van Finland. Maar ik moet hier nu dus op terug komen; Elanden bestaan dus wel.

Na dit magische moment gingen we verder door richting grens. De omgeving hier is zo mooi en er gaat zo’n rust uit van al die sneeuw en witheid om je heen, echt bijzonder.

En toen was het moment daar, de Finse kant van de grens was in zicht. Samen met Superfinn waren we de eerste teams bij de grens, dit wilden we ook graag zodat we vast een beetje de procedure konden bekijken en uit konden leggen dat er nog 12 van de auto’s zouden volgen. In eerste instantie wilden we met zijn allen de grens over gaan, maar het advies van de Finse douane was om dat juist niet te doen, maar in kleine groepjes te gaan zodat de drukte een beetje verdeeld zou worden. De doune in Finland was erg relaxed en ik kreeg zelfs toestemming om een paar foto’s te maken. Wel vertelde ze dat ik dat na de slagboom echt niet meer mocht doen.

Hierna gingen we niemandsland in, een flink stuk land tussen beide grensposten, en daarna kwamen we dus aan bij de russische grens. Ik moet zeggen dat het me allemaal erg mee gevallen is. Er moesten een hoop formulieren ingevuld worden, oké. En als je het. Iet op de juiste manier, bv onder het lijntje ipv erboven, invulde moest het opnieuw, maar verder waren de meeste ambtenaren wel sympatiek. Een enkeling bleef erg stug, maar zolang je gewoon deed wat je verteld werd ging het allemaal prima. Terwijl bij de russische grens bezig waren druppelden ook de eerste andere eenden binnen, zo konden we elkaar nog een beetje uitleg geven.

Wij waren alles bij elkaar een uur kwijt bij de grens. De 

Rocedure was als volgt. Je kwam aanrijden en parkeerde de auto voor de grenspost op aanwijzingen van de douane beambte velvolgens moesten we naar binnen en kwam je in deel één van de ruimte. Daar moest het briefje wat bewijst dat je legaal via de grenspost bent binnen gekomen worden ingevuld, in tweevoud. Vervolgens moest eerst de bestuurder van de auto naar de controle waar alles werdt gecontroleerd. Had je het goed ingevuld kreeg je een stempel, zo niet moest het opnieuw. Na de bestuurder mocht de bijrijden naar het hokje komen voor dezelfde procedure. Vervolgens ging je door een klaphek, deze viel ook echt met een flinke klap achter je dicht.

De chaufeur moest vervolgens naar het gedeelte voor aan te geven goederen, de bijrijder mocht op een bankje wachten in het gedeelte “niets aan te geven”. Vervolgens moest de bestuurder weer een formulier invullen om de auto tijdelijk in te voeren. Was dat formulier oké bevonden dan ging de bestuurder met een beamte naar de auto om deze te controleren. Deuren open, hier en daar eentas eruit, de gereedschapskoffer open en dan was het eigenlijk al snel in orde. Daarna micht de bijrijder ook komen en kon je verder rijden.

We troffen elkaar weer bij het benzinestation net na de grens, want bij de grens konden we echt niet op elkaar wachten.

Na het genot van een bakkie koffie en een heerlijke hotdog, plus veel enthousiasme en blijheid van de medewerkster van het benzine station, zijn we samen met Superfinn vast verder gegaan. De route werd zo mogelijk nog mooier, en ook volgden er nog twee controleposten van de paspoorten. De tweede heb ik per ongeluk op foto gezet, ik had niet door dat er nog een controle was en maakte net een foto.

De rest van de route naar Moermansk was echt geweldig, een wit niemandsland waar je je aan het einde van de wereld waande. Je kwam zo goed als niemand tegen, geen ontvangst op je telefoon, echt bijzonder en ook wel spannend. De weg was niet altijd even goed schoon gemaakt en bevatte stukken met lossen dikke sneeuw en stukken met gaten in de sneeuw. Het was dus opletten geblazen. 

In de buurt van Moermansk had ik weer bereik en kon ik even een apje sturen om uit te zoeken waar iedereen was. Van zeven teams een bericht, het bleef dus spannend. Wij arriveerden rond vijven in Moermansk. Meeting point met ons contact persoon en de persauto was net buiten Moermansk. Daar zouden we zoveel mogelijk eenden verzamelen omgezamelijk Moermansk in te rijden. Uiteindelijk waren we met vier eenden, de rest was nog te ver weg om op te wachten. Heel appart en leuk om dan met een camara wagen de stad in te rijden ( midden in de spits). We kregen instructies hoe we moesten rijden, hoe hard etc. Zo reden we naar het hotel waar nog meer pers stond te wachten. Er waren speciaal voor ons parkeerplekken gereserveerd en we moesten de auto’s netjes opstellen. Met de neusjes allemaal naar voren. Daarna volgden wat interviews en foto’s waarna we naar binnen gingen.

Na deze sterrenontvangst konden we dan eindelijk naar binnen. Het Parkinn Radison waar we mochten verblijven was wel even lekker na deze dagen. We ontvangen een fikse korting van 70 procent in ruil voor het tentoon stellen van de eendjes en een praatje met de pers. Prima deal.

In de bar wachten we vol spanning op de andere teams, we wisten nog steeds niet of iedereen de grens over was gekomen. Rond half acht waren we weer compleet en konden we aan het speciaal voor ons bereide buffet. We hadden de hele balzaal voor onszelf. Eigenlijk zouden hier ook de mensen van de Rotarie aansluiten, maar die waren het wachten moe geworden en vertrokken. Zij hadden al vanaf vijf uur op ons gewacht.

Het diner was super. Natuurlijk begonnen we met een glaasje wodka en een gezout augurkje, traditie hier in rusland. De wodka was heerlijk. Daarna volgde het eveneens heerlijke dinner.

Dag 8: Posio - Inari

Poolcirkel, Sürströmimg en heel veel sneeuw. 

Na alle belevenissen van gisteren hebben we het vandaag maar wat rustiger aan gedaan. We zijn inmiddels in rendierland gearriveerd en mede deelnemer hebben de eerste al gespot. Wij helaas nog niet, maar als er één is zijn er meestal meer.

Het landschap wordt mooier er mooier, alsof je continu in een kerstkaart rijdt. De wegen witter en kleiner. Hets lastig om te zien waar de weg loopt omdat alles wit is, geen contrast.

Na een gezamelijk ontbijt in ons hotel was het tijd om richting de poolcirkel te gaan en het overgangsritueel voor te bereiden. Eerst nog even langs de supermarkt voor wat augurkjes en zure bietjes. En voor een opener en vuilniszakken om de Sürströming in open te maken. Even voor degene die nog niet weten wat Sürströming is. Haringen worden met ingewanden en al en met wat kruiden ingeblikt. Dit blik moet vervolgens minimaal een jaar dicht blijven. De vis gaat in het blik fermenteren, ik vermoed doordat de darmen er nog in zitten. Het blik gaat helemaal bol staan door alle gassen die vrijkomen. Als je het blik opent spuit het vocht eruit en komt er een heerlijke rotte eierlucht vrij. Vandaar de vuilniszak en de speciale kleding voor degene die de eer heeft het blik open te maken, in dit geval Gert-Jan als oudste en meest ervaren artic-ganger.

De vis wordt opgediend op een crackertje met zuur erbij. De reacties zijn nogal wisselend. Er zijn mensen die een halve dag blijven overgeven, maar er zijn er ook die nog een tweede portie willen. Al zijn die laatste zeldzamer. (Ps op youtube zijn leuke filpmjes te vinden 🤢)

Maar goed, de supermarkt dus. Daar kwamen we erachter dat we vergeten waren de sleutel in te leveren. Dus terwijl wij (Gert-jan, Margreet en ik) verder shopten zou Tanguy de sleutel even terug brengen en daarna mij weer oppikken bij de supermarkt. Geen probleem zou je zeggen, maar dit is Finland en daar kan alles zomaar anders lopen. Wij waren inmiddels klaar met de boodschappen, maar Tanguy was nog nergens te bekennen. Het hotel was zo’n vijf km terug dus lang kon het niet duren. We besloten dat team Superfinn vast richting Poolcirkel zou gaan om alles klaar te zetten terwijl ik bij de supermarkt bleef wachten op Tanguy. Dat wachten duurde uiteindelijk een stuk langer dan ik dacht. Want wat bleek, Tanguy was verkeerd gereden en op een stijl weggetje terecht gekomen dat ook nog eens te smal was om te kunnen keren. Hij moest dus eerst sneeuwkettingen omleggen zodat hij verder kon rijden tot het ergens breed genoeg was om wel te keren.

Uiteindelijk is alles wel weer goed gekomen gelukkig, en hadden ze koffie en een warme plek om te wachten bij de supermarkt, dus ik zat daar prima.

Een half uurtje later dan gepland waren ook wij bij de poolcirkel en kon de ceremonie beginnen. Gert-jan was al helemaal ingepakt en de bordjes en drinken stonden al klaar. De vis hadden wij bij ons dus het kon van start gaan.

Ik moet toegeven dat we deze keer een stoere groep mee hebben, er is (voorzover ik weet 😉) niemand over zijn nek gegaan. Bijna iedereen heeft de Sürströming gegeten en is nu dus officieel polarcrosser.

Na dit ritueel ging iedereen weer op zijn of haar eigen tempo verder. Wij moesten eerst even de boel opruimen en ons eigen merkteken op de poolcirkel achterlaten ( ik moest echt héél nodig plassen en de wc was op slot 😇)

Daarna een klein stukje verder gereden om nog wat foto’s bij het polarmonument te maken.

Daarna was het echt tijd om richting ons hotel in Inari te gaan. 

Het begon onderweg ook nog eens te sneeuwen, dit maakte de route er niet makkelijker op, wel heel spannend.

We hadden deze keer een overnachting in cabins zonder toilet of douche, daarvoor moest je dan naar buiten. Prima allemaal. Ook kregen we een simpele maar traditionele rendiersoep geserveerd. Deze was vers gemaakt door de oma van de jongen van de camping en hij was echt heerlijk! Na de dagelijkse rijdersbijeenkomst was het dan tijd om naar ons huisje te gaan, plan was om er eens op tijd in te duiken. We hadden ons lekker geinstalleers met nog een laatste drankje toen er op de deur geklopt werd. Een van de deelnemers was in de greppel gereden, of ze de takel mochten lenen. Natuurlijk zijn we weer in onze kleren gekropen om te gaan helpen. Ook dat is Raid Moermansk 😁.

Eind goed, al goed.

En toen was ook deze dag dan toch echt weer voorbij. Op naar Rusland morgen.